zondag 10 september 2006

2006 deel 2: Cumbrae

Vanochtend zijn we alweer vroeg uit de veren. We krijgen ons laatste ontbijtje in Ayr geserveerd en stappen in de auto. Vandaag gaan we naar Largs en met de veerboot over naar het eiland Great Cumbrae. Zo 'Great' is het trouwens niet, het eiland is 2 bij 4 kilometer groot. Ernaast ligt het eilandje Wee Cumbrae, op moment van schrijven in prive-bezit van een rijke (en hopelijk gelukkige) Amerikaan. Overigens noemen de meeste mensen het eiland gewoon Millport, naar de grootste (enige) plaats op het eiland.
We rijden tot Irvine over stille wegen langs de kust, tot we A78 oprijden en sneller dan we denken in Largs aankomen. We parkeren de auto en lopen een rondje. Het stadje op zich vinden we niet zoveel aan, dus kopen we kaartjes voor de ferry, gaan nog even bootjes kijken bij de waterkant, kijken naar de kerkgaande mensen, halen de auto weer op en kunnen net niet meer aan boord van de vertrekkende ferry. Gelukkig gaat de boot om het half uur, dus even later maken we 10-minutende durende overvaart.
Keur aan kerken in Largs

De ferry naar Cumbrae

Eenmaal op Cumbrae rijden we naar het enige dorpje op het eiland: Millport. In het weekend is het een drukke bestemming voor de stadsmensen uit Glasgow. Het eiland is immers erg goed te bereiken met het openbaar vervoer, redelijk dichtbij Glasgow en prima voor een weekendje weg. Zo ook vandaag: er is een hardloopwedstrijd en Millport stroomt over van de dagjesmensen. We kunnen wel zien wat er zo leuk is aan Millport, het is een leuk plaatsje met prachtig uitzicht op Wee Cumbrae, en met een strand met een heuse krokodillenrots. Het verhaal achter de krokodillenrots: op een avond in 1913, als meneer Brown uit de pub komt na zijn gebruikelijke middag-whisky, ziet hij ineens dat de rots op het strand in Millport vreselijk veel op een krokodil lijkt. De volgende dag kijken de mensen in Millport raar op als meneer Brown met een paar kwasten en 3 emmers verf het strand oploopt en de rots begint te schilderen! Sinsdien wordt de Crocodile Rock regelmatig voorzien van een verse lik verf.
 
Millport


Croc Rock

We rijden naar ons B&B voor de aankomende dagen, genaamd The College of the Holy Spirit. Het is een bijgebouw van de Cathedral of the Isles, de kleinste kathedraal van Europa. Ondanks dat het allemaal heel vroom en gelovig klinkt (en wij dat helemaal niet zijn), worden we hartelijk ontvangen en krijgen de sleutel van onze kamer. Al snel ontdekken we een kudde vliegende mieren op het raamkozijn, die steeds meer uitbreidt. Blijkbaar hebben we iets met insecten en slaapkamers (afgelopen jaren op Arran werden we al vergezeld door beschermde bijen). Na kort overleg met de kerk-concierge komt ze met een radicale oplossing: de spuitbus! Terwijl zij in gewaad de mieren te lijf gaat, besluiten wij maar even onze kamer te ontvluchten voor een wandeling. Cumbrae heeft welgeteld 2 echte wegen: de inner circle road en de outer circle road. Vanmiddag wandelen we de hele inner circle road, naar de top van het eiland.
Cumbrae

Cumbrae

Meertje op de top van Cumbrae
Uitzicht op Bute
 Onderweg komen we veel leuks tegen. Bijna heel Cumbrae bestaat uit weilanden, waar dan ook veel vee op staat te grazen. Vanaf de top heb je uitzicht over Bute, Arran en als het weer meezit kun je zelfs Stirlingshire en Kintyre zien liggen. Vandaag is het wel mooi weer, maar erg heiig, dus verder dan Bute aan de ene kant en de kustlijn van het vasteland komen we niet. Op Cumbrae vindt je naast de koeien natuurlijk veel schapen en ook komen we een pony tegen die, gezien zijn haarstijl, liever een Highland Coo had willen zijn..
Op de top van het eiland

Doorkijkje naar Bute

Millport
Pony met Highland coo kapsel

Als we weer in Millport aankomen, hebben we wel trek gekregen van de wandeling. We eten steak pie bij de Dancing Midge Cafe, terwijl het buiten op straat nog steeds stikdruk is met Glaswegians. Een goede tip: wil je echt genieten van een stil Millport, ga dan niet in het weekend heen! Dat merken we wel 's avonds, als de laatste mensen de bus weer hebben gepakt richting de ferry en Millport verandert in een heerlijk rustig eilanddorpje. We frissen ons even op in onze kamer, met uitzicht op de begraafplaats van de kathedraal.
Uitzicht uit onze kamer

's Avonds maken we nog een wandeling langs de kust, maar we blijven al snel plakken bij Millerston, een hotel/restaurant/pub met een buitenzitje. Onder het genot van een paar pints kijken we uit op Wee Cumbrae en een heleboel konijnen. We merken wel dat het in september een stuk eerder donker wordt dan in juli, en het koelt 's avonds al behoorlijk af. Niet al te laat, maar wel in het donker, keren we terug bij de kathedraal en liggen redelijk vroeg in bed.
Wee Cumbrae
Cathedral of the isles


Vandaag gaan we fietsen huren! Cumbrae is een perfect eiland om een rondje te fietsen, vlakke wegen en de weg rond het eiland is slechts 16 kilometer lang. Maar allereerst is er natuurlijk ontbijt. We krijgen ons ontbijt geserveerd in een kapel, die is omgetoverd tot eetzaal. Samen met het personeel van de kathedraal en 2 andere gasten zitten we aan een lange tafel. Een vrouw die naast ons zit, is ooit op Cumbrae gekomen om op retraite te gaan, maar woont er inmiddels al een paar maanden en is een volwaardige werkkracht geworden. Tegen alle verwachtingen wordt er niet gebeden voor het eten en gaan de gesprekken niet over het geloof, maar over hoe "die verdoemde braamstruiken uit de kloostertuin kunnen worden verwijderd" (de mevrouw van de mieren-spuitbus oppert het idee van een vlammenwerper).
Na het ontbijt trekken we Millport in op zoek naar fietsen. Op deze maandagochtend zijn veel particuliere fietsverhuurders niet aanwezig, of verhuren alleen in het weekend. We vinden gelukkig bij de lokale fietsenzaak een keur aan huurfietsen.
Promenade in Millport

We halen nog even wat te eten voor onderweg bij de buurtsuper en komen er nu ook achter waarom heel Millport is versierd met Amerikaanse vlaggen. We dachten even dat Millport een speciale band had met Amerika en aangezien het vandaag 11 september is, er op deze manier herdacht wordt. Het winkelmeisje vertelt ons echter dat de versieringen er nog hangen van het Country & Western Festival dat een week voor onze aankomst is gehouden. Eenmaal op de fiets komen we al snel langs Queen Victoria's Face, en inderdaad, met een beetje verbeelding is het en profile gezicht van Queen Victoria hier prima in te herkennen.
Queen Victoria's Face

Nog meer leuk geformeerde rots is Lion Rock, een mooi gevormd stuk vulkanisch materiaal in de vorm van een leeuw.
Lion Rock

Ietsje verder worden we aangekeken door een schildering op de rotsen: Indian's Face.
Indian's Face

Bij Fintry bay stoppen we bij de Tearoom, voor een Irn Bru en een muffin. Als we kletsend de Tearoom binnen stappen, herkent de eigenaar ons meteen als Nederlanders. Heel veel Schotten hebben ooit in Nederland gewerkt en gewoond, en bij die club hoort hij dus ook. Na de versnaperingen zoeken we schelpen en steentjes op het strand van Fintry Bay. Lekker relaxed!
Fintry Bay
 
Fintry Bay

Op het strand van Fintry Bay brengen we veel tijd door. Rare steentjes zijn er genoeg te vinden! Ondertussen horen we nog een mooi verhaal over de omgeving hier. Vroeger, van 1900 tot 1960, stond aan de overkant van de huidige Tearoom een oude tearoom met een limonadefabriek. Toen dit gebouw in de jaren '80 werd gesloopt, werd de explosieven opruimdienst ingeschakeld omdat gedacht werd dat er onontplofte bommen in het gebouw aanwezig waren. Het bleken gelukkig oude koolstofdioxide cylinders te zijn, die werden gebruikt in de productie van limonade.

Eenmaal weer aangekomen in Millport leveren we de fietsen in, en zien dat dit kleine eiland nog een mini-record heeft: naast de kleinste kathedraal is hier ook The Wedge te vinden: het smalste huis van het Verenigd Koninkrijk.
The Wedge

Als we terug komen in onze kamer, trekken we gelijk onze wandelschoenen aan. We maken nog een kleine wandeling, de zogenaamde Targets Walk. Vanuit Millport wandelen we langs wat boerderijen en over de boerenvelden en weilanden. Eenmaal boven heb je prima uitzicht over het water met vissersbootjes, Wee Cumbrae en Bute. Dit gedeelte van de kust wordt ook wel Sherrif's Port genoemd: vroeger kwam hier de wetsambtenaar uit Bute aan land. Over de weg lopen we weer terug naar Millport.
Sherrif's Port

Sherrif's Port

Cumbrae zit echt vol verhalen, deze weg heet namelijk The Targets. Dit stuk was perfect om vanaf Bute schietoefeningen op te houden. Gelukkig is dit gebruik voor de Eerste Wereldoorlog gestaakt, zodat we er nu rustig kunnen wandelen. Ondertussen hebben we wel honger gekregen en we eten bij Millerston. Echt heerlijk, we houden nog een klein gaatje over voor het mierzoete toetje! We blijven nog een tijdje buiten zitten, paar biertjes erbij, heerlijk! Als we terugwandelen naar de kathedraal lopen we langs de oude zeemuur, waar we een kanon aantreffen. Dit kanon werd gebruikt in de Eerste Wereldoorlog. Hoe het kanon er precies terecht kwam is niet zeker..
Kanon in de zeemuur

Eenmaal weer 'thuis' nemen we een lekker warm bad en zitten tot het donker te lezen en vleermuizen te kijken in de tuin van de kathedraal. Lekker rozig vallen we deze avond in slaap.
Ons B&B in The Cathedral of the Isles
 

Geen opmerkingen:

Een reactie posten